fenerbahçe etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

17 Şubat 2011 Perşembe

Tükürdüğünü Sıvamak



Yukarda Takvim yazarı Ünal Özüak'ın, Taurasi olayına yaklaşımına dair 27 Aralık 2010 ve 17 Şubat 2010 tarihli 2 yazısını  görüyorsunuz. "Dut Yemiş Aziz Bülbül!" adlı Taurasi'nin doping kullandığını varsayarak yazdığı yazısında Taurasi'nin doping kullanmadığını belirttiği açıklamalarına "masum değiliz hiçbirimiz" şeklinde göndermeler yaparken diğer yandan yazısının bir bölümünde de Aziz Yıldırım'ı da sessiz kalmak ve doping olayının üzerini örtmekle suçlamış. Hatta yazısının başlığı da Aziz Yıldırım'a itafen konulmuş.

Ardından bugünkü yazısında da Taurasi'nin dopingsiz çıkmasından ötürü Fenerbahçe ve Diana Taurasi'den özür dilemek bir yana "Ona yapılan haksızlığa dayanamayan eşi(!) Penny Taylor da peşi sıra terketti ülkeyi" şeklinde bir cümle kurarak maksadını yine aşmış.

Soyadıyla tezat oluşturan bu isim malesef yıllardır gerek yazılı basın gerekse görsel medyada basketbol hakkında yorum yaparak para kazanmaktadır. Penny Taylor ile Diana Taurasi için birini diğerinin "eşi" olarak nitelendirerek bir de (!) işareti koyarak, neyi kastetmeye çalışıyor? Aralarında lezbiyen bir ilişki olduğunu mu? Öyle olsa bile Diana Taurasi'nin hayat tercihlerinden sanane Özüak. Öyle olması Diana Taurasi'nin haksız yere mağdur edilmesi gerçeğini değiştirir mi? Türkiye'ye gelmeden önce Google'a Taurasi yazdığımızda karşımıza sporcunun başarıları çıkarken, bugün yapılan bir hata sonucu karşımıza doping skandalının çıkıyor olmasının tek sorumlusu bizim doping araştırma sistemimizdir. Hal böyleyken kendisi nasıl  böyle bir bağlantı kurabilir, nasıl böyle bir hezeyan içinde olabilir, nasıl böylesine iğrenç bir benzetmede bulunabilir?

Medya bu kadar çamura batmıştır işte! Seviyesizlikte, asparagasta, rezalette, iftirada sınır tanımayanları hep baş köşesine oturtmuştur. Gazeteler de memnundur köşe verdiği bu yazarın ettiği laflardan! Reklamın iyisi kötüsü olmaz mantığıyla gündemin baş köşesini işgal ederken kendi adları da anılacak, tartışmalar üzerinden prim elde edeceklerdir mutlaka. Ne yazık ki günümüz medyası bu şahıslara yazmaları için köşeler vermektedir. Yazıyı yazana da, köşeyi verene de yazıklar olsun.

6 Şubat 2011 Pazar

Sakin Güç


Güce sahip olmakla onu kullanabilmek, aynı şeyler değildir. Kullanılamayan gücün fayda sağlamasını beklemek ise tamamen hayalcilik olur. Ligimizdeki birçok takım da gücünün ve potansiyelinin ya farkında değil, ya onu kullanmasını bilmiyor ya da kendisini hayal dünyasında gören yöneticilere sahip.

Ligin ilk yarısının sona ermesiyle birlikte azımsanmayacak bir puan farkıyla liderlik koltuğunda oturan Trabzonspor, birçoklarımıza göre ligi şampiyon olarak tamamlamıştı bile. Trabzon şehri adına oluşan bu olumlu tablodaki en büyük paylardan birisi de şüphesiz takımını devamlı destekleyen, gerek Avni Aker olsun gerekse "Bize Her Yer Trabzon" diyerek takımı için deplasman tribününü doldulan taraftarındı. Hatta şehirde şampiyonluk söylemlerinin baskı yaratacağı düşüncesiyle yıllardır telaffuz edilmeyen şampiyonluk kelimesi dahi tüm Trabzonspor taraftarlarının dilinden düşmez olmuştu.Artık herkes şampiyonluğa inanıyor, yıllardır özlem duyulan şampiyonluk kupasının bu yıl kentlerine geleceği günü iple çekiyordu.

Ancak ikinci yarının başlamasıyla her şey tam tersine döndü. Açılış maçında taraftar, henüz kaybedilmiş hiçbir şey olmamasına rağmen bu takımın en golcü oyuncusu Burak'ı protesto etti. Sahadaki gücü yetenek ve kaliteden ziyade takım oyunu ve paylaşım üzerine dayalı olan Trabzonspor üzerinde bu olay ister istemez huzursuzluk ortamı yarattı. Yani her şey doğru giderken Trabzonspor taraftarı takımının önüne çıkan ufak bir engeli el atıp kaldırmak yerine engellere bir yenisini daha ekledi.  Ardından Fenerbahçe maçının da kaybedilmesiyle moraller tamamen bozulurken önce Burak'la başlayan homurdanmalar ufaktan ufağa takıma yayılarak tam bir baskı ortamı yaratmaya başladı.

Diğer yandan Fenerbahçe ise kadro kalitesine göre beklenenden daha kötü bir performans sergilemesine ve Türkiye Kupası ve Avrupa'ya veda etmesine rağmen başkan Aziz Yıldırım devre arasında katıldığı tv programında ipleri eline alacağının sinyallerini vermiş ve taraftara umut aşılayarak sakin kalmaları gerektiğini ve takımın şampiyon olacak güce sahip olduğuna inandığını belirtmişti. Böylelikle Aziz Yıldırım camiaya birlik ve beraberlik mesajı vererek şampiyonluk yolunda tek güç olmanın yolunu açmıştı. Aziz Yıldırım'ın ne kadar doğru bir iş yaptığını gerek tribün gruplarının stada geri dönme kararından gerekse taraftarın Trabzonspor ve Manisaspor maçında ( ki Manisaspor maçında takım geri düşmesine rağmen ) takıma inanılmaz derecede destek verdiğini ve galibiyetlerde en büyük alkışı hakeden güç olduğunu söylemeliyiz. Takımda şu an itibariyle tam bir bütünlük olduğunu ise yıllar öncesinde kaldığını düşündüğümüz baklavalı taraftar-futbolcu ziyaretlerinin yeniden Samandıra'da trend olmasından anlayabiliyoruz. Bir diğer şampiyonluk adayı Bursaspor'un taraftarı ise takımı için her zaman itici güç oldu ve olmaya da devam ediyor. Söyleyecek pek fazla bir şey yok. Kazansalar da kaybetseler de takımlarını alkışlıyor ve takımlarına güveniyorlar.

Kısacası Fenerbahçe ve Bursaspor taraftarı takımına ne kadar destek oluyorsa,  şu sıralar Trabzonspor taraftarı takımlarına o kadar köstek oluyor. Çünkü sakin olamıyor... En ufak bir olumsuzlukta tribünlerden homurdanmalar, yerel basından eleştiriler ve "bizi şampiyon yapmazlar" nidaları yükseliyor... Kim, neden Trabzonspor'u şampiyon yapmasın ki? Bugün milli takıma en fazla futbolcu gönderenlerin başında Trabzonspor gelmiyor mu? Ya da geçen sezon Bursaspor şampiyon olmadı mı? Eğer Trabzonspor taraftarı takımını bu sezon şampiyon olarak görmek istiyorsa ilacı dışarda aramak yerine önce kendi takımına inanmalı ve bizi şampiyon yapmayacaklar yerine biz bu sene şampiyon olacağız demeyi başarabilmeli. Bunu demeyi başarabildikleri ve takımlarına sadece iyi günde değil, onların formsuz oldukları dönemde de Avni Aker'de kendi takımları yerine rakip takıma baskı ortamı oluşturarak maç kazandırabildikleri zaman şampiyonluk gelecektir. Formül o kadar da zor değil.

25 Ekim 2010 Pazartesi

Gelenek Bozuldu...



Rijkaard gitti, Hagi geldi, Galatasaray krizde, en az 3-0 biter, Fenerbahçeliler rehavete kapılmasın.. vs. Derbi öncesinde bunlar konuşuldu hafta boyunca. Maç başladığında ise bütün konuşulanlar boşa çıktı. Teknik direktörlerin sahadaki takımlara olan etkisi tartışılır hep. Sıradan maçlardaki etkileri nedir bilemem ancak derbilerde bu oranın biraz daha düştüğü kesin. Eğer öyle olsaydı, Galatasaray’a Avrupa kupası getiren Fatih Terim tarihin en iyi Galatasaray’ı ile, Ali Sami Yen’de tarihin en kötü Fenerbahçe’lerinden birine 1-0 kaybetmez. Yerden yere vurulan, “neyin nesi?” denilen Werner Lorant, Fenerbahçe’ye derbi tarihinin en farklı galibiyetini kazandıramazdı. Derbilerin atmosferi çok farklı olmuştur her zaman. Tüm sezon boyunca takımının maçını izlemeyen bir Fenerbahçeli veya Galatasaraylı dahi Fenerbahçe – Galatasaray derbisinin olduğu akşam hiç görünmediği kadar fanatik bir taraftar oluverir. Aynı şekilde futbolcularda öyle. Tüm sezon sahada yürümekten başka bir şey yapmayan futbolcu, derbide atacağı bir golün, yapacağı bir olumlu hareketin yıllarca unutulmayacağının farkındadır. Bu fırsatı kaçırmak istemez.


İşte yine aynı tuzağa düşüldü ve herkes derbinin kendine has faktörlerini göz ardı etti. Maç başlamadan günler önce Fenerbahçe’nin maçı farklı kazanacağı gibi bir algı oluştu çoğunluk üzerinde. Juan Pablo Pino’nun henüz maçın başında girdiği ve Gökhan Gönül’ün çizgiden çıkarttığı gol pozisyonuna dek herkes bu rüyaya kapılmıştı. Artık ligimizde klasikleşen teknik direktör değişiminin getirdiği olumlu hava Galatasaray’a da etki etmiş olacak ki, sarı kırmızılı futbolcular ilk 8 haftaya göre oyun olarak olmasa da direnç ve kendilerine güven bakımından sahada daha iyi bir görüntü sergilediler. Fenerbahçe ise Konyaspor maçına çıktığı ilk 11’den sadece Özer- Alex değişikliğiyle sahadaydı. Aykut Kocaman geldiği günden bu yana Fenerbahçenin hücumunu kanatlar üzerine kurmuş durumda. Stoch ve Dia Fenerbahçe’nin geliştirdiği hücumlarda çok etkili, özellikle de Fenerbahçe’nin öne geçtiği maçlarda rakip savunmaların ileri çıktığı anlarda Dia ve Stoch süratleriyle farkın açılmasına yardımcı oluyorlar. Konyaspor deplasmanında da böyle olmuştu. Dia ve Stoch’un etkinliğiyle birlikte Fenerbahçe çok rahat sonuca gitmiş ve zorlanmadan 3 puanı almıştı. Ancak bu skorda Konyaspor’un kadro gücünün düşük olması da büyük etkendi. En azından bu haftaki Galatasaray derbisi bunu kanıtladı bizlere. Stoch ve Dia’nın hücumdaki etkinliğini savunmada görmek mümkün değil, bu ikiliye Niang ve Alex’i de eklediğimizde Fenerbahçe’nin sahada savunmaya katkı vermeyen 4 oyuncusu olmuş oluyor. Hagi ise dün akşam sahaya Mustafa Sarp, Ayhan, Cana gibi 3 savunmacı orta sahasını ilk 11’de oyuna sürdü. Mehmet Topuz ve Emre Belözoğlu’na Dia ve Stoch çizgide kaldıkları için destek vermeyince son derece sıkıntılı bir ilk yarı geçti Fenerbahçe için. Geçtiğimiz sene hemen hemen tüm derbileri kazanan Fenerbahçe’nin kanatlarında genellikle Mehmet Topuz ve Özer oynamıştı. Bu iki oyuncu da savunmaya katkı sağlıyor ve orta alana gelip pas trafiğine de yardımcı oluyorlardı. Bu sezon ise Stoch ve Dia klasik bir kanat oyuncusu özelliğiyle Mehmet Topuz ve Özer’e göre tam tersi bir oyun sergiliyor. Aykut Kocaman’ın “Dia – Stoch – Alex” üçlüsünün aynı anda sahadayken şu ana kadar büyük maç kazanamayışının altında da bu sebep yatıyor.

Bir de maçın hakemi var. Bülent Yıldırım…” Ne şiş yansın, ne kebap” mantığıyla sahaya çıkan Yıldırım. Ne Lucas Neill’e kırmızı kartı verebildi ne de oyunu soğutan, taçları, faulleri kullanmayan Galatasaraylıları cezalandırabildi. Adeta maç 0-0 bitsin, kimse üzülmesin, bende idare edeyim düşüncesiydi Yıldırım. Yardımcı hakemlerde Fenerbahçe’nin 2 net pozisyonunu ofsayt gerekçesiyle yanlış bayraklar kaldırarak kesti. Fenerbahçe’nin yanlışlarına, Galatasaray’ın beraberliğe razı oyunu ve Bülent Yıldırım’ın idare etme amaçlı gösterdiği yönetim eklenince ortaya 0-0 çıktı.